le bulbe d'univers

                        bal küpün kurban olsun sana.                     

                        mıncırasım geliyor fazlaca.                     

                        bunu anlatmaz mı yasalar da zaten? göremeyiz, ama kapılırız.                     

                        sakladıklarım, herkesten.                     

                        şu abi beni tanımıyor ama onu seviyorum.                     

                        bazen sadece "ne bileyim ya" diyesim geliyor.                     

                        tanrım sabır ver.                     

                        yalnızlığımda kavruluyorum.                     

                        deli miyim neyim iki dolu tabak ne demek.                     

                        gündüz uykumun gelmesini hiç sevmiyorum.                     

                        sarılıp uyumak istiyorum kızıma.                     

                        bazı gizleri açığa çıkarmak için küçük hamleler yetiyor.                     

                        çok tatlıydı allahım. ısırmak istedim.                     

                        öyle isim tamlamaları kullanıyorum ki şiirlerimde ben de şaşırıyorum bazen.
bazense kendimi ifade etmeye uygun kelime bulamıyorum.                      

                        vücudunu güçlendirebilirsin. ama kırılgan ruhunu nasıl sakınacaksın kırılmaktan?                     

                        inançlarla aram açıktır; senin için tanrıya dua ederim. 

insan yaşam amacı yaratıp duruyor boşluğa düşmemek için. bunlar sanat oluyor, inanç oluyor, felsefe oluyor, bilim oluyor. 

hiçbiri tatmin etmiyor, senin kadar. ruhunu okşamak, seni yetiştirmek, gülümsetmek kadar. 

diğer tüm motivasyonlarla zaten iç içeyim; hepsiyle aramı açarım, senin için. 

özellikle inançlarla aram açıktır; tanrıdan bir seni arzu ederim.                     

                        bazen paragraflar düğümleniyor.                     

                        umarım günün birinde bu yalnızlığı bozacak, arkadaşım olacak eşim ve kızım olur. ben de öyle olacağım.                     

                        habibi.                     

                        bu dünyaya gelmek için fazla güzelsin sen. bu dünya kötü.                     

                        yaşadığın sürece hisset.                     

                        insanlar kadar kendi türüne zararlı başka canlı var mıdır?                     

                        değiştirilmesi gereken çok.                     

                        niye böyle sinirli biriyim ya.                     

                        bu kadar da yenmez be prens.                     

                        bu kadar yalnız insan var mıdır?                     

                        defolup gideceğim ve insanlardan uzak duracağım.                     

                        bomboş hayatlar.                     

                        sen de istemez miydin? böyle bir baban olmasını. hm.
hıhım, ben de istemezdim.

görünce herkesin tanıdığı bir baban olmasını mı isterdin? 
beni görünce herkes selam verirdi güzel kızım. ama kimse tanımazdı.
problemlerini çözerdim içlerine girip, intiharlardan vazgeçirirdim.
sonra içime kapanır ağlardım işte böyle.

oturup ışıkları izlerdim uzaklardaki. hiçbir şey düşünmezdim, hissederdim. 
keşke sana hiç anlatmadan aktarabilsem yaşadılarımı güzel kızım. anlatmak için fazla yoruluyorum, sen anlarsın halimden.

his pilim bittiğinde giderdim yağmurlu havalarda, kahve alırdım. otobanın ortasında oturup göğe bakardım, ıslanırdım. orada içerdim ayaklarımı sallayarak.

keşke sarılıp "sen en iyi babasın!" diyebilsen bana. o zaman da ağlardım, emin ol. ama ömürlük yeterdi mutluluğum bana.

bu gözyaşlarını kimse görmedi, ama ben seninkileri göreceğim.

buzlar prensiyim. ama seni ısıtacağım. 

inanmam ama susup dinlediğini hayal ediyorum bazen.

keşke en şiddetli fırtınalarımı sen hissetmesen. 

babasının kızı deseler keşke. kedileri çok sevsen. 

bak! minik kedi kapımızın önünde. 

karlar yağar üstüme de sakınırım seni soğuktan.
kaşına gözüne kurban, ne güzel yaratmış yaradan.
gözyaşlarımı akıtmalısın mutluluktan.
yaradan sakınsın seni yaradan.

seni seviyorum. 

belki de hiç olmayacak baban.                      

                        ölümcül bakışlar.                     

                        ıssızlık ne fena.                     

                        kız çok tatlı ama(2 yaşında).                     

                        hatırladım tekrar.                     

                        iyi hissetmiyorum.                     

                        ander kalsun.                     

                        insan ne yaparsa kendine yapar.                     

                        gitar öğreniyorum, kızım en sevdiği şarkıları söylesin diye. 

ve öğreteceğim, ben ölünce ona miras kalsın diye.

ne biliyorsam vereceğim. 
ruhumu teslim edeceğim. 
                     

                        küçükken annem bir yere giderken ona arkadaş olurdum. sonra hiç arkadaşım olmadı.                     

                        hep böyle değil miydi zaten?                     

                        dediğimiz gibi, insanların arasında da yalnızdır insan.                     

                        bir hayalim var benim de: bir kızım olsun isterim ilerde. en yakın arkadaşı olmak isterdim. onunla koşmak, oyunlar oynamak, sarılmak, ağlamak, gülmek... hepsini dolu dolu yapardım. bilimin okulda yanlış öğretildiğini, eğlenceli ve komik yanlarını anlatırdım mesela. bana, okuduğu kitapları anlatmasını isterdim. anlattıktan sonra barbie bebekleriyle üç çayına gitmeyi dilerdim. o parmak kadar tabağına sığdırdığı kekten tatmak isterdim. uyurken onu izlemek, gözlerinin gülüşüne ve parlaklığına dalıp gitmek isterdim. kucağıma alıp beraber masal oluşturmak isterdim. sonra biraz daha büyürdü tabii. onu tehlikelere karşı tamamen savunmazdım mesela; ama savunmasız da bırakmazdım. sonuçta kim yara almadan anlayabilir ki bazı gerçekleri. ama yine de onunla acısını yaşardım. hem en yakın arkadaşı değil miydim? beraber çözüm buluruz! yüzüyle oynamak isterdim bazen. güldürmek, mutlulukla doldurmak isterdim. mesela, arabada hiç kulaklık taktırmazdım ona. beraber dinlerdik dinlediği şarkıları. hem gitar çalardım ona, beraber şarkı söylerdik. okuduğumuz şiirleri birbirimizle paylaşırdık belki de. bana bilmediklerimi öğretsin isterdim. boynuz kulağı geçerdi. grup kurardık: ben gitar, o davul çalardı. ya da keman, veya piyano... o ne isterse... sonra sorun yaşardı belki. her insan aşık olur. bana anlatmak istediklerini anlatsın isterdim. beraber konuşurduk o çocuk hakkında. sonra belki canını yakarlardı... sarılıp beraber ağlardık. tek bırakmış gibi yapıp aralı kapıdan bakardım ona mesela. iyileşecek, düzelecek. biliyorum, bir gün koşup tekrar sarılacak bana. ve ben yaşlıyım artık. yavaş yavaş hazırladım onu da. ilerde, büyüdüğün gibi büyüt, derdim. ve hislerine güven, onlara dayan. çünkü ne kadar içten yaşarsan o kadar güçlü olur hislerin. ne kadar derine inersen o kadar etkilersin. ve sen, en derinlerde yüzmelisin. ilerde yolu düşerse, dünyalar güzeli kızıma armağan edeceğim varlığımı. tüm renklerimden al paletine...                     

                        “dün geldi: nedir aradığın? dedi bana:
bensem, ne bakarsın o yana bu yana?
kendine gel de düşün, içine iyi bak:
ben senim, sen ben; aranıp durma boşuna!”
-Ömer Hayyâm                      

                        bazen canavarlar kazanır.